|
Прости ж и ты, мой спутник странный, И ты, мой верный Идеал, И ты, живой и постоянный, Хоть малый труд. Я с вами знал Всё, что завидно для поэта: Забвенье жизни в бурях света, Беседу сладкую друзей. Промчалось много, много дней С тех пор, как юная Татьяна И с ней Онегин в смутном сне Явилися впервые мне — И даль свободного романа Я сквозь магический кристалл Еще неясно различал. |
Farväl, du som följt med på vägen, du ideal jag ständigt ser, du lilla bok som jag så trägen gett liv och skrivit klart. Med er har jag fått allt en skald kan drömma: att världens larm en stund få glömma, med vänner samtala så smått. Nu har så många dagar gått sen dess jag fick den där visionen: såg Tanja och Onegin stå inför mig, drömgestalter två – romanen, fri till konstruktionen, var självklart ännu oklar då, men gick att i kristallen spå. |
-
Senaste inläggen
Senaste kommentarer
Kategorier
Meta