| Ответа нет. Он вновь посланье: Второму, третьему письму Ответа нет. В одно собранье Он едет; лишь вошел… ему Она навстречу. Как сурова! Его не видят, с ним ни слова; У! как теперь окружена Крещенским холодом она! Как удержать негодованье Уста упрямые хотят! Вперил Онегин зоркий взгляд: Где, где смятенье, состраданье? Где пятна слез?.. Их нет, их нет! На сем лице лишь гнева след… |
Men inget svar hörs, så han sänder sitt brev en andra, tredje gång. Men inget svar. Till dess det händer att han går in i en salong och tyst och obemärkt av alla ser henne där – den bittert kalla! Javisst! Med trettondagens köld nu svept omkring sig som en sköld! Med mycket harmsen min kring munnen som hon beslutsamt håller fast beskådar hon Onegin vasst: Är medkänslan nu helt försvunnen? Syns ingen, ingen liten tår? Nej, minen bär blott vredens spår… |
Det visar sig att jag delar rimmet köld/sköld med Johansson.