|
О, кто б немых ее страданий В сей быстрый миг не прочитал! Кто прежней Тани, бедной Тани Теперь в княгине б не узнал! В тоске безумных сожалений К ее ногам упал Евгений; Она вздрогнула и молчит, И на Онегина глядит Без удивления, без гнева… Его больной, угасший взор, Молящий вид, немой укор, Ей внятно всё. Простая дева, С мечтами, сердцем прежних дней, Теперь опять воскресла в ней. |
Om hennes stumma smärta innan var svårläst stod den plötsligt klar! Om än Tatjana var furstinnan så levde stackars Tanja kvar! Jevgenij sjönk, av ånger slagen, på knä, helt huvudlöst betagen; hon ryckte till men teg och såg så på Onegin där han låg, ej vredgad och ej snar att döma… Så tog hon in hans usla skick, hans anklagan, hans bön i blick, och flickan, hon som kunde drömma, vars hjärtslag slog den tid som flytt, stod i furstinnan upp på nytt. |
-
Senaste inläggen
Senaste kommentarer
Kategorier
Meta