| Она его не подымает И, не сводя с него очей, От жадных уст не отымает Бесчувственной руки своей… О чем теперь ее мечтанье? Проходит долгое молчанье, И тихо наконец она: «Довольно, встаньте. Я должна Вам объясниться откровенно. Онегин, помните ль тот час, Когда в саду, в аллее нас Судьба свела, и так смиренно Урок ваш выслушала я? Сегодня очередь моя. |
Där låter hon så honom sitta och kyssa hennes kalla hand och hon kan inte sluta titta på hur hans läppar sätts i brand… När hennes händer nu blir kyssta, vad drömmer hon? De sitter tysta till dess hon viskar fram till slut: ”Nåväl, stå upp. Jag talar ut; jag måste uppriktigt förklara. Onegin, minns ni denna scen, då ödet fört oss till allén och hur jag utan att försvara mig lyssnade på er lektion? Nu är det jag som tar mig ton. |
-
Senaste inläggen
Senaste kommentarer
Kategorier
Meta